نتایج مطلب ها برای عبارت :

تبعیدی تقدیرم

"من یک تبعيدي ام".
به جایی که.
به دنیایی که.
سکوت فریاد میزند آنقدر که حنجره اش خش برمیدارد
سرزمینی که صدا در آن جریان ندارد،هیچ چیزسکوت مطلق.
روحم در این بی رحمی عمیق زنجیر شده!!
صدایی که در گلو خفه میشود و گوشی که گدای کلمات میشود
بغضی که به خاک میسپرد شکستنش را.
دنیایی که نه چشم میبیند ونه نگاهی خوانده میشودمثل اینکه زل زده باشی به یک فصل نرسیده.وانتظاری که هیچ کس در آن سویش نیست،یک انتظار مطلقا یک طرفه‍‍.واشکی متبلور میشود اما به بل
خداوند به موسی بن عمران فرمود: ای موسی، من هیچ مخلوقی ندارم که به اندازه بنده مومنم دوستش داشته باشم؛ پس من
1.او را به چیزی مبتلا می‌کنم که برایش خیر باشد.
2. و او را از چیزی حفظ می‌کنم که به نفعش باشد.
3.و از هر چیزی که برایش شر باشد دورش می‌کنم و به سوی چیزی می‌کشانم که برایش خیر باشد.
من مصلحت عبدم را می‌دانم پس باید به بلایم صبر کند، نعماتم را شکر کند و از تقديرم خشنود باشد، تا پس از عمل به خواسته‌ام و اطاعت از دستورم» او را جزء صدیقین درگاه
آمده ام اینجا تا بشود متنی نوشت برای ویدیویی که در اینستا خواهم گذاشت.ویدیو ترکیبی از لالا لند و خودم و نسینی الدنیا راغب علامه است،با اسپانسری بلک بری.از این ویدیو ها گذاشته ام البت نه خیلی ولی درست کرده ام چند تا.حالا برای این یکی هم،مثل بقیه می خواهم توضیحی بنویسم که معلوم کند صاحب این اکانت می نویسد،هر چند تخمی ولی می نویسد و سخنان دولت آبادی را کپی پیست نمی کند(هرچند از بقیه کپی کرده است) و فی الجمله آدم دست به قلمی است.این بخشی از تلاش آد
گاهی که یه کاری جلو نمیره، میشینم فکر می‌کنم ببینم کجای زندگیم گند زدم که اینجا خوردم به بن‌بست! آدم بزرگا میگن وقتی خرابکاری می‌کنی، به همون اندازه ازت توفیق قدم‌های خوب سلب میشه؛ مگر اینکه برگردی و درستش کنی. خدایا خودت یه کاریش بکن.
من آسمان پر از ابرهای دلگیرماگر تو دلخوری از من، من از خودم سیرم
من آن طبیب زمین گیر زار و بیمارمکه هر چه زهر به خود می دهم نمی میرم
من و تو آتش و اشکیم در دل یک شمعبه سرنوشت تو وابسته است تقديرم
به دام زلف بل
سالها پیش (حدود ۱۳ سال قبل) ابتدا با خبرنگاری وارد حیطه فرهنگی و هنری شدم. هرچند عاشق خبرنگاری نبودم و تنها میخواستم به این واسطه با هنرمندان مختلف آشنا بشم و اهدافم رو در هنر و موسیقی با کمکشون پیش ببرم. اما زمان گذشت و فهمیدم آدما اونقدر هم مورد اعتماد نیستن که بخوای روی کمکشون حساب کنی. پس خودم به تنهایی موسیقی رو به صورت عشق‌وار، جدی و بدون کمک احدی جلو بردم. توی این راه خیلی حرفا شنیدم، خیلی توهینا و حق‌خوریا رو تحمل کردم و با اینکه ا
اونقدر از شرایط خوب و گاها بد و همواره سخت کارم  و اهدافی که چند سال دارم براش بال بال میزنم و راه به جایی نمیبرم ، اینجا ننوشتم و مسکوت مونده، حالا که اومدم کمی توضیح بدم دیدم شده مثنوی هفتاد من کاغذ. حدود یک ساعت تایپ کردم پیش نویسش کردم. خدا که خبر داره توی این سالها چی از سر گذروندم. کافیه دیگه!!! هان؟.
خدا میدونه برای چی دارم بال بال میزنم دیگه!!! هان؟
خدا میبینه چطور التماسش میکنم تا اجازه بده من هم در جهت حفظ دینش قدمی بردارم. کافیه دیگ
به خداحافظی تلخ تو سوگند، نشد
که تو رفتی و دلم ثانیه‌ ای بند نشد
با چراغی همه‌ جا
گشتم و گشتم در شهر
هیچ‌کس، هیچکس اینجا به تو مانند نشد
____________________
دلم شکسته ست و
هیچکس دردم را نمی داند
آه از این غم که با من
می سوزد و می سازد
این روزها کسی به خودش زحمت نمی دهد یک نفر را کشف کند
زیبایی هایش را بیرون بکشد …تلخی هایش را صبر کند…
آدم های امروز دوستی های کنسروی می خواهند؛ یک کنسرو که فقط درش را باز کنند
بعد یک نفر شیرین و مهربان از تویش بپرد بیرون
و
عکس آقای خامنه ای

تبلیغات

آخرین مطالب